para sa mga "mema-"

                Ano ang hindi makatwiran na gawin sa isang blogger? Yung mag-comment ka na napakalayo naman sa content ng pinost niya. Oo, meron ngang mga komento na out-of-the-post (o out of the topic ika nga) pero sa dalas kong makabasa ng mga komento, kung ito man ay labas sa content ng blogpost, ipinagpapaalam o gumagawa ng paraan ang blogger o mambabasa para masabi na ganuon nga (out of the context) ang komento nyang iyon.

                Sa kung paanong paraan? Aba, marami at kanya-kanya. Kaya madaling matukoy kung ang isang komento ay iniwan lamang para sa purpose na makapagbigay komento lamang. At hinuha ko, ang gawain ng iba ay babasahin lamang ang “pamagat” at mula doon ay bubuo na sya ng inakala nyang tinutukoy sa loob ng post.

                Mabuti pa (at mas katanggap-tanggap para sa akin) na wag nang mag-iwan ng komento kung hindi mo naman nabasa ng buo – dahil mahaba, di ka naman maka-relate , o walang oras magbasa at iba pa.

                Di naman sa napaka-big deal ng bagay na ito sa akin, ayoko ko lang ng feeling… kasi parang nakaka-offend. Kahalintulad nito yung ilang gawain natin sa eskwela, halimbawa ay pinagawa ka ng isang mahabang salaysay na binigyan mo ng oras, pag-iisip, pokus at lakas… pero nung pinasa mo, alam mo namang hindi naman iyon binasa… tsinekan lang hahaha! Ganyan.

para sa araw na 'to

Nananatili pa rin ako sa loob ng bahay namin. Ibig kong sabihin, mas nananatili pa rin ako sa loob.

Gusto ko sanang tanungin kung meron ba talagang buhay sa labas? Kung “oo” man ang sagot, maaari ko rin bang sabihin na ang kabaligtaran nito ay ang pagkakaroon din naman ng buhay sa loob?

Nasa harap pa rin ako ng computer na ito buong araw.

Wala pa akong bagong libro na nababasa. Pakiramdam ko parang lagi akong busy kahit di naman. Mas busy pa ata ako sa pag-iisip kaysa paggawa. Well, ganun naman ako lagi.

May mga itinuturing kang mga “shits” sa buhay na di naman talaga exciting.

Ano pa ba ang pwede kong pagkaabalahan bukod sa gawain sa school?

Wala pa rin akong proyekto sa pagsulat.

Hay naku… this is why I love my life! Napaka-generic. Predictable at hindi naman talaga masyadong amazing.

Isa pa rin akong taong insensitive.

I’m tired and I wanna go to bed.

We cannot be a true friend for everyone, we can only be at least good to some of them.

And I have those friends
who would most likely consider your attendance as a basis for true friendship.

And I already expected it and I'm used to seeing it
those posts in facebook saying - "Ang tunay na kaibigan hindi nag-iiwanan / naglilimutan."
(or whatever)
lagi naman ganun ang tema ng mga post after mag-meet.
(whether I am there or not)

And here I am, a type of 'friend' who is probably not present in all occasions...
but I think it should not depreciate the value of 'friendship' I have with them.

And of course, we all have the 'reasons' to justify / rationalize our thoughts and actions.
Maybe, our ideologies and philosophies (para malalim lol) didn't just meet halfway.

And so, life continues for everyone.
That's how it is. I guess.

Bed.

Today, I found myself laying on the bed the whole day.
I feel like I'm trying to escape from all of my anxiety through sleeping.

It felt so bad.
Feeling not so accomplished.
Have done nothing.

I Know.

Fuck.

I can't be inspired by all these paperworks!
Sigh...

Mema-Hugot Things...

I wish, I could be very honest with how I feel tonight.
Whenever I try to write about my 'dramas'... parang ang korni.

I have been very morbid about my thoughts. I do wish everyday, for no particular or very valid reason, that I could at least end my life. And yeah, di naman nangyayari hahaha. Heto nga, I am still writing about the 'shits' in my life.

1. Nakaka-miss yung mga gabing wala kang iniisip para bukas. Yung mga moment that I can still enjoy reading a book. Enjoying every word... phrase... sentence... paragraph. Every emotion and every hugot na meron sa librong binabasa mo. Ang saya lang, parang may sarili kang mundo.

2. I wish i could tell to people around me that I appreciate every smile and even small talks with them. Di naman talaga ako suplado. Nagpapakabusy lang na tao. Pero ang totoo... ayoko lang kasing ma-preoccupied ng mga thoughts ko. However, when I'm home, ayan na, nilulunod na nila ako.

3. One time, may nagtanong sa akin if 'bi' daw ba ako. I don't know what to say. Di ko alam kung dapat ba akong sumagot, hehehe. I mean, di ko nga tiyak if that person really understood the question she's trying to ask... hindi ko nga maintindihan yung buo kong sarili, tapus, isasagot ko pa sa kanya. Pa'no na?!

4. I have so many insecurities about myself. I think, do have more frustrations in life than ambitions. I always seemed to be an optimistic person to others, but that's the only way I could battle against myself being pessimistic.

5. I can definitely say that I'm living for my dreams. A very generic answer hehehe.

6. I always try to avoid having criticized by a lot of people.

7. What I need most right now... a person who can relate to all these nonsense dramas... an older person than me who is willing to share his wisdom... a person who is most likely spend a lot of time digging out the person in me.

8. I definitely love talking to random people. I feel like I am more alive kapag ganun. Kahit saglit na usap lang, I feel very connected to them. If only they will not judge me of being kulang sa pansin or walang kausap sa buhay, I would probably talk to every person I meet along the way, literally!

9. I think this world needs people who love diversity, understand uniqueness and appreciate everyone without any judgement.

10. The most beautiful thing I have seen today is his face.

First Sheet.

I could not help not to recall that moment nung tinanong ako ng isang kaibigan kung meron daw ba akong bestfriend... yung parang saglit akong naging tanga... eh kasi wala akong masagot.

"Pano'ng wala? Ano yun walang nakakaintindi sa'yo? Ikaw lang?" tapus tumawa siya.

Shet... Naawa ako bigla sa sarili ko. Bakit nga ba wala akong bestfriend. Siguro kasi sapat na sa akin na kaibigan kita... wala nang ibang 'levels', hanggang ganun lang.

On the other hand, napaisip tuloy ako kung kaibigan ko nga ba yung nagtanong sa akin ng ganun. Ang sakit naman kung kaibigan ang turing ko sa kanila tapus pagdating sa akin 'nga-nga'.

Shet! Shet! Shet! (o mas appropriate kung shit?).

Ang sarap mag-shet! lalo na kung anonymous ka, hahaha.